گرفتار شدن به ميل و علاقه‌هاى نفسانى ، 3 - نفوذ محبت دنيا و لذت‌هايش بر قلب انسان . حضرت به توضيح بعضى از مطالب مىپردازد ، كسى كه نفسش وى را به آرزوهاى دور و دراز سرگرم كرده و وجودش در اثر عدم نگرانى از كيفر و عذاب گناهانش به صورت ساكن و بىحركت آرميده و از يافتن اهداف دينى غافل و بىخبر مانده و قلبش به زيادى نعمت‌ها شيفته شده و انديشه‌اش كمتر و اندك از اينكه بتواند به معناى آفرينش خود راه پيدا كند ، در اين وضعيت خواب آلودگى او چطور و چگونه مىتواند بيدارى را تعقيب كند ، آيا غير از اين است كه او بايد از طريق تعليمات پيشوايان معصوم اين زنجيرها را يكى بعد از ديگر بشكند ، تا اينكه خود را در فضاى آزاد و دور از هر نوع فشار هواها و هوس‌ها و شهوت‌ها پيدا كند ! ؟ پنجم : اسألُكَ بِحَقِّكَ الواجِبِ عَلى جميعِ خَلْقِكَ و بِاسْمِكَ العَظِيم . . . در هنگام دعا با خداى متعال لازم است به چندين مطلب اهميت داده شود : 1 - قلب پاك و سالم ، 2 - اميد و يقين ، 3 - اعتراف به خطاهاى خود ، 4 - تشخيص واسطه‌هائى كه خداوند آنها را معرفى كرده ، 5 - به نام‌هاى زيبايش او را خواندن ، اشاره به نام‌هاى مقدس پيامبر اسلام و حضرت على و فاطمه و يازده امام معصوم عليهم السلام مىباشد و . . . . در اين جا حضرت چيز ديگرى را به آنها اضافه كرده ، و آن حق واجب خدا بر آفريده‌هايش مىباشد و اين كدام حق است ؟ بر طبق آيات و احاديث ، حق واجب خدا بر عهده مخلوقاتش اين است كه او را به خوبى شناخته و اطاعتش كنند ، و چون معرفت مقدمه و سرآغاز اطاعت و بندگى است و لذا در آيه « وَما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلّا لِيَعْبُدُونِ » آمده ، كه ما ، جن و انس را نيافريديم جز اينكه مرا بندگى كنند ، ليعبدون را حضرت به [ لِيعْرفُونٍ ] تفسير فرموده‌اند .